Galerie Peter Leen   homepage                                                                                                                                                                                                           

 

Wat vind je hier van...?

 

Couzijn Simon vertelt uit eigen knip...

http://pauwenwitteman.vara.nl/Fragment-detail.1548.0.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=25365&tx_ttnews%5BbackPid%5D=116&cHash=55d3d3fd16cc9280bdcf1fa1af51e662

 


 

Leuk Oud- en Nieuw

Gezellig de avond doorgebracht bij vrienden in Breukelen. Grote opluchting was er bij mijn vriendin die ik ’s avonds weggebracht had tot aan de douane op Schiphol. Opluchting omdat ik in Breukelen zou blijven en dus niet met de auto ergens heen moest. Ik zou de auto laten staan en lopend naar huis gaan. En zo gebeurde het ook. Gek hoor, ik ben vijftig jaar en nog steeds is er iemand die zich bezorgd om me maak wanneer ik ’s avonds autorijden moet.
Zorgen maken doe je om je kind. Wanneer zij er ’s nachts op uit gaan. De één naar een feest in Tilburg, de middelste naar Amsterdam en Benny bleef in Mijdrecht, naar ‘De tent’.
Nu zijn ze alle drie redelijk volwassen en zoeken het niet op. ‘Het’:  ruzie, vechten, rottigheid, noem maar op. Gelukkig staan ze hun mannetje wanneer het erop aan komt, verbaal of fysiek. Maar er is toch altijd een soort van onderhuidse bezorgdheid. Gepast, want daar ben je ouders voor, maar toch. Het is er eigenlijk nog nooit van gekomen dat er iets echt mis is gegaan.
‘De tent’, een enorme partytent die elk jaar voor het oudejaarsnachtfeest opgetuigd wordt, heeft inmiddels de reputatie dat er elk jaar gevochten wordt. Het is er ook leuk natuurlijk, want anders zou het er elk jaar weer niet zo druk zijn. Benny is er eerder wel eens een klap opgelopen, zomaar. Gelukkig zonder schade. Die gozer die uithaalde heeft hem later nog wel zijn excuses aangeboden. Waarschijnlijk onder invloed van het één of ander kwam hij tot die daad.
Deze keer liep het anders.
Benny is het type, voor mij zo herkenbaar, die op elk feest het licht uit wil doen. Gezelligheid troef! Altijd bij de laatste ploeg willen zijn die weggaat. Gisteren stond hij samen met een vriend al buiten om richting huis te gaan. Echter op de verkeerde plek, op het verkeerde tijdstip. Voordat hij er erg in had lag Benny languit gevloerd op de grond. Knock-out! Eén klap op z’n gezicht. Maar zo hard, zeer waarschijnlijk door een met boksbeugel gewapende hand, dat de beenderen rond zijn oogkas, kaak en neus behoorlijk beschadigd zijn, meerdere botbreuken.
Hij wordt nu, terwijl ik achter mijn pc mijn onbegrip maar vooral het verdriet om mijn zoon probeer weg te schrijven, geopereerd. De operatie zal zo’n drie tot vier uur in beslag nemen. Straks gaan we weer terug naar het ziekenhuis om bij hem te zijn wanneer hij bijkomt uit de narcose.
Het zal allemaal wel weer goed met hem komen. Gelukkig is zijn zichtvermogen, ogenschijnlijk, niet aangetast. Dan is het een kwestie van tijd en houd hij er klein litteken in zijn gezicht er aan over. En kunnen we later zeggen dat ie misschien ook geluk heeft gehad. Maar wat gebeurt er straks binnen in zijn hoofd? Kan hij straks nog vrij van angst deze feesten bezoeken, onbevangen uitgaan, wat ook hij zo graag doet. Zitten wij straks thuis met een dosis extra bezorgdheid te wachten op een volgende keer.
Wat is dat voor een figuur die zomaar out of the blue mensen in mekaar slaat? Ook hij moet ouders hebben, dat kan niet anders, een broer of zus wellicht, misschien heeft hij zelfs een vriend. Kennen die mensen deze duistere kant van deze randdebiel? Of komt hij thuis na iemand neer getimmerd te hebben en geeft hij dan eerst de kat te eten, helpt hij zijn broertje met het huiswerk en krijgt hij een aai over zijn bol van zijn moeder?
Nu ben ik van nature niet haatdragend, gelukkig niet. In wraak geloof ik niet. En ook van de doodstraf ben ik geen voorstander, maar wat zou het fijn zijn wanneer je dit soort types gewoon uit kon zetten. Daar zou de wereld, te beginnen in Mijdrecht, alleen maar mee geholpen zijn.

 

Peter, vader van Benny,
Breukelen, 1 januari 2012.

 


 

 

Antwoord op de column "Grandeur de Paris"

verzonden op 8 augustus 2011.

Prachtig gepareerd door Rob Stolk;

 

Impressionisme

Verslaafde kunstsnuiver
ontdaan door odeur
van poep en pies,
oreert met kleur

over grafiti,
of was het Matisse?

Rookverslaafde
chick op drollentree
calls mam
hidden
in sigarettenwalm
Okay, smells maybe
but I love Paris

 

Rob Stolk, 8 augustus 2011

Nieuwerkerk aan de IJssel

 

 


 

Op zoek naar...

27-03 2011

 

 

 

Galerie Peter Leen   homepage